سینمای جهان

نقد فیلم Blade Runner 2049 کاری از دنی ویلنوو ؛ “جستجویی برای شکستن کالبد”

نقد فیلم Blade Runner 2049 کاری از دنی ویلنوو

Blade Runner 2049 “بلید رانر ۲۰۴۹” فیلمی به نویسندگی “مایکل گرین” و کارگردانی “دنی ویلنوو” است. فیلمی در سبک علمی تخیلی که طرفداران بی شماره آن در سراسر دنیا قریب به ۳۵ سال برای ساخت دنباله آن انتظار کشیدند.

بلید رانر ۲۰۴۹ یا Blade Runner 2049 فیلمی به نویسندگی مایکل گرین و کارگردانی دنی ویلنوو است. فیلمی در ژانر علمی تخیلی که طرفداران بی شماره آن در سراسر دنیا قریب به ۳۵ سال برای ساخت دنباله آن انتظار کشیدند. اما آیا این مدت انتظار، لبخندی از رضایت را به این مخاطبان منتظر هدیه خواهد کرد؟ در ادامه با نقد فیلم Blade Runner 2049 با نت نوشت همراه باشید.

تریلر رسمی فیلم Blade Runner 2049

 

بیشتر بخوانید: مروری بر زندگینامه رایان گاسلینگ ، بهترین بازیگر مرد موزیکال گلدن گلوب برای فیلم لالالند

نقد فیلم Blade Runner 2049 کاری از دنی ویلنوو

پس از آن که “ریدلی اسکات” کارگردان فیلم اول به دلیل درگیر بودن در ساخت پروژه “بیگانه” نتوانست کارگردانی این فیلم را بر عهده بگیرد، “ویلنوو” جایگزین وی شد. او که پیش از این فیلم هایی نظیر “زندانیان”، “سیکاریو” و “ورود” را ساخته بود یقینا در این فیلم تمام مهارتش را به عرصه ظهور می‌رساند. به نحوی که پس از انتهای فیلم نکته برجسته ای که از این فیلم به خاطر خواهد ماند نوع روایت داستان و کارگردانی وی است.

بیشتر بخوانید: نقد فیلم The Nice Guys ساخته‌ی شین بلک

در نقد فیلم Blade Runner 2049 باید گفت داستان جدید Blade Runner 2049 “بلید رانر ۲۰۴۹” سی سال پس از فیلم اول و این بار در در سال ۲۰۴۹ و باز هم در لس آنجلس روایت می‌شود. جایی که “والاس” پس از خاموشی گسترده ای که اتفاق افتاده است، نسل جدیدی از ریپلکنت ها (ربات های بدل انسان نما) را خلق کرده که کاملا مطیع هستند و سرکشی ندارند. در این میان ما با ریپلکنتی با بازی “رایان گاسلینگ” همراه می‌شویم که در پلیس لس آنجلس فعالیت می‌کند و جز بلید رانر‌هایی(شکارچیان) است که ماموریتش پیدا کردن ربات های سرکش نسل قبل و از بین بردن آن ها است. در خلال یکی از مأموریت‌های این افسر، جعبه استخوانی مفقود شده پیدا می‌شود که او را وارد ماجرایی می‌کند که وجودش را دگرگون می‌کند.

معمولا منتقدین برای نقد این فیلم و نگاه به گوشه کنارش با استفاده از ارکان فیلم اول به روند شکل گیری فیلم دوم پرداخته اند، اما در این مقاله برای نقد فیلم Blade Runner 2049 صرفا به خود فیلم دوم نگاه می‌شود و در صورت نیاز نگاهی نیز به فیلم اول خواهیم داشت.

بیشتر بخوانید: تحلیل فیلم Arrival اثر دنی ویلنوو محصول سال ۲۰۱۶

نقد فیلم Blade Runner 2049 از دنی ویلنوو محصول 2017 آمریکا

نقد فیلم Blade Runner 2049 از دنی ویلنوو محصول ۲۰۱۷ آمریکا

این ایده که بتوان بلاک باکستری با بودجه هنگفت ساخت که به جز بدنه سینما به نقاطی عمیق تر از اجتماع و فلسفه سرک بکشند، همیشه رویای کارگردانانی در دوره های مختلف بوده است. از “اودیسه فضایی ۲۰۰۱” “کوبریک” گرفته تا “در میان ستاره ای” “نولان“، همگی سعی بر شکستن کالبدی بوده‌اند که امروزه سینما را مسموم کرده است. در نقد فیلم Blade Runner 2049 باید گفت Blade Runner 2049 “بلید رانر ۲۰۴۹” نیز از همین دسته فیلم هاست. صفت علمی تخیلی بودن ابزاری برای کارگردان در رساندن مفاهیم ذهنی‌اش به مخاطب است. هرچند که برای رسیدن به این منظور به شکل بیش از حدی به فیلم اول ارجاعات می‌دهد.

بیشتر بخوانید: تحلیل فیلم Lucy ساخته لوک بِسون , تراوشات و توانایی‌های شگفت انگیز ذهن بشر

“دنی ویلنوو” را پیش از این با فیلم خوش ساخت “ورود” در مقام کارگردان فیلم های علمی تخیلی دیده بودیم. فیلمی که نگاه و امضای خاص وی را در پی داشت. بی شک رد پاهای همان تفکر نیز در Blade Runner 2049  به چشم می‌خورد. فضاهای دیالوگ محور که بر لحظات اکشن آن می‌چربد. وقتی افسر کی(رایان گاسلینگ) بقایای استخوان ها را به فرماندهی می‌برد متوجه می‌شود که اتفاقی در حد معجزه روی داده است. آزمایشات نشان دهنده بچه دار شدن یکی از ریپلیکیت هاست. عملی که پیش از این بی سابقه بوده است. بلافاصله به افسر کی دستور داده می‌شود که کودک را پیدا و بکشد. در همین راستا “والاس(جرد لتو)”، که گرداننده تمام تشکیلات مربوط به ریپلیکیت ها است از موضوع خبر دار شده و او نیز سعی بر پیدا کردن آن بچه ی برگزیده دارد.

در ادامه نقد فیلم Blade Runner 2049 باید گفت هنگامی که فیلم جلوتر می رود به مرور شخصیت پردازی افسر کی تکمیل می‌شود. پخته شدنی که پرده از رازی می‌گشاید که بعد از فیلم اول همگان را در بی خبری رها می کند. “ریک دکارد(ریسون فورد)” همان نخ اتصال فیلم به گذشته است. برگشته است تا راز سر به مهر برملا شود. این راز همان بچه دار شدن او از زنی ریپلیکنت به نام “ریچل” است که حالا سرنوشت فرار این دو در فیلم اول را بر ملا می‌کند. این نقطه است که فیلم در نقطه ای بحرانی قرار می‌گیرد.

بیشتر بخوانید: تحلیل فیلم Forrest Gump فارست­ گامپ اثر رابرت زمکیس ۱۹۹۴

پوستر فیلم Blade Runner 2049

پوستر فیلم Blade Runner 2049

Blade Runner 2049 فیلمی است که نکات مثبتش به نقاط منفی اش در مدیومی که حرف می‌زند، برتری دارد. در نقد فیلم Blade Runner 2049 می توان گفت نکات مثبتی نظیر فضا سازی بسیار دقیق، هوشمندانه و دلهره آور فیلم که با ظرافت خاصی طراحی شده‌اند. موسیقی باز هم در خور توجه از “هانس زیمر” که با پس زمینه فیلم  موج سیالی را ارائه می‌دهد. روند شخصیت پردازی افسر کی که آرام آرام از جنبه های رباتیک وارد محدوده انسانی می‌شود از نکات دلچسبی است که مخاطب را با او همراه می کند و عشقش به آن انیمیتِ ساختگی را باور پذیر تلقی می‌کند. نوع بیانی که “ویلنوو” برای Blade Runner 2049 انتخاب کرده است پر از فضا های تعلیق است. سکانس هایی که در اوج سکوت بیانگر بحران و دردی عمیق هستند و مهم‌تر از همه با دنیای آخرالزمانی روبه رو هستیم که به امروزمان بی شباهت نیست. انسان هایی تشنه قدرت و گروهی که هنوز بعد از هزاران سال در رویای آزادی. انسان‌هایی معامله گر که حسابگریشان وام گرفته از نسل های قبل است و مهم‌تر از همه انسانی درگیر عقده غرایز جنسی که حتی در آشوب هم این نقطه ظعفش کارکرد دارد.

بیشتر بخوانید: نقد فیلم ‌Hacksaw Ridge ؛ اعتقادات بی سلاح

اما Blade Runner 2049 برای این که به تجربه‌ای بی‌نظیر بدل شود از فقدان عناصری رنج می‌برد. گپ ۳۵ سال فاصله ساخت قسمت دوم که نه اسپین آف، بلکه دنباله است، سبب گردیده که شخصیت پردازی بعضی کاراتر‌های مهم داستان برای مخاطب جدیدترش بی معنی جلوه کند. همچنین زمان بیش از دو ساعت و چهل دقیقه ای فیلم عملا جای تدوین هوشمندانه و بهتری داشت. کش آمدنی که شاید در یک سوم پایانی اثر گذار باشد.

در ادامه نقد فیلم Blade Runner 2049 می توان اشاره کرد که Blade Runner 2049 از بلاک باکستر‌های خوش ساخت هالیوود است که  حرفی برای گفتن دارد حتی اگر الکن باشد. فیلم به نوعی بر وجودی تأکید می‌کند که انسان مدت هاست دیگر تعمقی در آن نمی‌کند. پیش فرضی مطلق در برتری گونه انسان که امروزه در حال نابودی تمام زیست بوم هاست. فیلم بر شناخت تأکید دارد. عمری که کوتاهِ پر ثمرش بر درازای بی منظورش اولویت دارد. هزارتویی که غیر انسانش برای فهمش در حال تلاش هستند مانند آنچه در سریال بی نظیر “وست ورلد” دیده بودیم. تلاشی که انسان در آن سهمش را واگذار کرده و در تکاپوی مسائلی غیر اصلی هدف آفرینشش را برای فروش گذاشته است. “بلید رانر ۲۰۴۹” با پایانی محتمل به انتها می‌رسد. ویلنوو تمام گره هایش را باز نمی‌کند و بخش اعظمی از آزادی خواهی ریپلیکیت ها را برای دنباله‌ای احتمالی گذاشته است. دنباله ای که هنوز می‌تواند به سوالاتش کنجکاوانه پاسخ دهد.

بیشتر بخوانید: تحلیل فیلم American History X تاریخ مجهول آمریکا ، اثری از تونی کی ۱۹۹۸

در نهایت؛ Blade Runner 2049 تمجید و تحسین فراوانی در پی داشت تا جایی که احتمال نامزدی اسکار نیز برای این فیلم می‌رود. تب و تابی که مانند “مد مکس” شاید عاقبتی خوش در انتظارش باشد.

بلید رانر 2049 فیلمی از دنی ویلنوو محصول 2017 آمریکا

Blade Runner 2049 بلید رانر ۲۰۴۹ فیلمی از دنی ویلنوو محصول ۲۰۱۷ آمریکا

برای درج دیدگاه کلیک کنید

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برو بالا