کتاب‌خانه

شاید مسافرین زمان ، در حال دزدی از ما باشند: آیا امکان دارد که ما میزبان گردشگرانی از آینده باشیم؟

اگر سفر در زمان ممکن است، آیا امکان دارد که ما میزبان گردشگرانی از آینده باشیم؟

اگر سفر در زمان ممکن است، آیا امکان دارد که ما میزبان گردشگرانی از آینده باشیم؟

از جمله احتمالات می تواند این باشد که مسافران زمان متعهد هستند تغییراتی بسیار سطحی در گذشته ایجاد کنند اما به صورت کلی باید از ایجاد تغییرات در گذشته اجتناب کنند؛ ولی اگر آنها نمی توانند اتفاقات تاریخی را تغییر بدهند، پس چرا باید در زمان سفر کنند؟ خوب، شاید آنها در حال سرقت وسایلی از ما هستند. این یک ایده از “وسلی چوو” است که در رمان جدید خود با نام “زمان سالواجر” آن را توضیح می دهد – برای علاقه مندان به فیلم های ژانر علمی تخیلی، در حال حاضر “مایکل بی” یکی از کارگردانان شهیر این ژانر، در حال بررسی این رمان برای ساخت فیلم است – که موضوع آن در مورد مسافران زمانی است که با حضور در زمانِ وقوع اتفاقات بزرگ، از بروز آنها جلوگیری می کنند.

کتاب: زمان سالواجر (Time Salvager)

نویسنده : وسلی چوو (Wesley Chu)

سال انتشار: ۲۰۱۵

آقای چو در جایی می گوید: «اولین قانون سفر در زمان این است که شما نباید هیچ گونه تغییری در برنامه ی زمانبندی ایجاد کنید؛ اما اگر شما به لحظه ای قبل از وقوع یک فاجعه پرش کردید، می توانید به روش خودتان با اتفاق رو به رو شوید».

اگر فرض کنیم که چنین چیزی ممکن باشد، انسان ها دست به چه انتخاب هایی می زنند؟

نویسنده اعتقاد دارد که یکی از مقبول ترین گزینه های کثیری از افراد، به احتمال زیاد کشتن هیتلر قبل از شروع تصمیم گیری های نژادپرستانه ی او خواهد بود؛ و یا اینکه چگونه می توان از این موقعیت کسب درآمد کرد.

کتاب “زمان سالواجر” الهام گرفته از رویایی است که در آن “چوو” برای دزدیدن الماسی از کشتی تایتانیک به زمان گذشته برمی گردد. غرق شدن قریب الوقوع کشتی، از نظر راوی داستان نگران کننده است، زیرا وی می داند که مسافرانی که در حال طی مسیر روزمره ی زندگی خود هستند به زودی خواهند مرد.

نظر نویسنده این است که این کتاب نه تنها در مورد سفر در زمان است، بلکه در موارد PTSD ( اختلالات استرسی پس از ضربه) همچون اثرات افسردگی، افسردگی های پس از مرگ عزیزان نیز روی مخاطب تاثیر گذار خواهد بود.

در سال های اخیر سبک نگارشی در داستان ها و رمان های نویسندگان جهان از جمله نویسندگان آمریکای لاتین بیشتر مورد پسند قرار گرفته است، هدف این نویسندگان به غیر از ایجاد سرگرمی و درگیرکردن ذهن خواننده ی کتاب، تاثیر مستقیم روانشناختی یا روانکاوی روی خواننده نیز می باشد. روش نگارشی که در شکل گیری زمینه های مختلف ادبیات ایران اعم از منظوم و منثور مرسوم بوده است؛ مانند مثنوی معنوی مولانا جلال الدین محمد بلخی مشهور به مولوی، یا بوستان و گلستان سعدی.

از جمله نویسندگان خارجی ای که جلودار این سبک هستند، می توان از خورخه بوکای نام برد که از ابتدا داستان را به عنوان یک روش درمانی، مورد استفاده و بهره برداری قرار می دهد. از جمله کتاب های ترجمه شده از او “قصه هایی برای دمیان”، “قصه هایی برای تفکر” و “نامه هایی برای کلودیا” است که توسط انشارات آراسته ترجمه شده و به چاپ رسیده است.

مؤکدا به دوستان عزیز مطالعه، توجه و استفاده از اینگونه داستان ها – چه تالیفات نویسندگان شیرین زبان فارسی کهن و چه ترجمه های خوش بر و روی اخیر- را توصیه دارم.

با آرزوی سعادت، هدایت و کامیابی.

به کانال تلگرام نت نوشت بپیوندیدبه صفحه اینستاگرام نت نوشت بپیوندید
برای درج دیدگاه کلیک کنید

پاسخی بگذاید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برو بالا