آرت کیوسک

مروری بر زندگی و اشعار پابلو نرودا ، به آرامی آغاز به مردن می‌کنی اگر…

پابلو نرودا ۱۹۷۳-۱۹۰۴ شاعر و دیپلمات اهل شیلی بوده است. پابلو نرودا نامی است که وی از نام شاعری اهل چک اخذ کرده است. نامی که والدین پابلو نرودا برای او گذاشته بوده اند، ریکاردو الیسر نفتالی ریس باسوآلت بوده است.

پابلو نرودا ۱۹۷۳-۱۹۰۴ شاعر و دیپلمات اهل شیلی بوده است. پابلو نرودا نامی است که وی از نام شاعری اهل چک اخذ کرده است. نامی که والدین پابلو نرودا برای او گذاشته بوده اند، ریکاردو الیسر نفتالی ریس باسوآلت است. نرودا مانند بسیاری از نویسنده ها و شاعران از بچگی به نوشتن و واژه ها علاقه ی ویژه ای داشت. اولین مقاله ی نرودا زمانی چاپ شد که او شانزده سال داشت. او به نوشتن ادامه داد تا اینکه در دوران دانشجویی خود چند مجموعه ی شعر منتشر کرد و این اشعار مورد استقبال عموم قرار گرفت. سپس بعد از مدتی او به سمت هایی در کنسولگری شیلی در بارسلون و مادرید درآمد.

او در اسپانیا با شاعر مشهور فدریکو گارسیا لورکا آشنا شد که این آشنایی به دوستی تبدیل شد. او در این زمان بود که فعالیت های سیاسی می کرد و به نوعی هوادار حزب کمونیسم بود. او در این ایام به کنسولگری در پاریس رفت و فعالیت هایی نیز در زمینه ی کمک به پناهندگان اسپانیا در پاریس انجام داد. در اثر فعالیت های سیاسی و سفرهای نرودا در کشورهای مختلف بود که اغلب نرودا را شاعری سیاسی می دانند. این نگاه به نرودا شاید حتی صحیح هم باشد اما بیشتر از هر چیز می توان نرودا را شاعر زندگی دانست. او همواره بر علیه  ناسیونالیسم نازی ها و هیتلر بوده است زیرا تمام انسان ها را با طبیعت و ذاتی مشترک می بیند. این نگاه او به زندگی و اصولا الهام گرفتن وی در شعرهایش از تناقض های زندگی و تغییرهای مدام آن سبب شده که نرودا برخلاف خیلی از شاعران سیاسی که شعرهایشان بیشتر به مانیفست های سیاسی یک دوره می ماند، ماندگار و همیشگی است.

این ماندگاری شاید به دلیل نگاه بدون مرز و با شفقت او به انسان و زندگی است. نرودا به گونه ای سیاست و تبعیض های اجتماعی را خلاف طبیعت و دست بردن در آن می داند و این را در تمام شعرهایش بازتاب دارد. نرودا همواره از الهام گرفتن از شعرایی مانند مایاکوفسکی روس و والت ویتمن می گوید و این تاثیر نیز در آثارش مشهود است. ویتمن نیز شاعری است که بیشتر از هر چیز از زندگی و طبیعت به معنای ناب آن سخن می گوید. شاید بتوان گفت که پابلو نرودا اشعار سیاسی و استعمار ستیز خود را نه تنها در غالب مکاتب سیاسی و الهام از آن ها بلکه بیشتر از هر چیز با ناب ترین حالات انسانی و طبیعت بازگو می کند. او ظلم و استعمارگری را بر خلاف حقیقت انسان و طبیعت می داند. نرودا در سال ۱۹۷۱ میلادی برنده ی جایزه نوبل ادبیات شد. آثار وی عبارتند از: خاطرات من، اقامت بر روی زمین، آوای جهانی، بیست سرود عاشقانه و یک غم آوا، ما بسیاریم، سرودهای همگانی، تاریک و روشنا، یادبودهای جزیره سیاه، پستچی و من هستم.

چند بیت از یکی از مشهورترین اشعار نرودا که بسیار محبوب است اینگونه بیان شده است:

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی

اگر سفر نکنی
اگر کتابی نخوانی

اگر به اصوات زندگی گوش ندهی

اگر از خودت قدردانی نکنی

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند
به آرامی آغاز به مردن می‌کنی

اگر برده ‏ی عادات خود شوی

اگرهمیشه از یک راه تکراری بروی

پابلو نرودا ۱۰۷۳-۱۹۰۴

پابلو نرودا ۱۰۷۳-۱۹۰۴

 

به کانال تلگرام نت نوشت بپیوندید به صفحه اینستاگرام نت نوشت بپیوندید
برای درج دیدگاه کلیک کنید

پاسخی بگذاید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برو بالا