تاریخی

به بهانه سالگرد خودکشی هیتلر ، با زوایای پنهان تاریخ جنگ جهانی دوم آشنا شوید!

خودکشی هیتلر

حتما همه ی شما آدولف هیتلر، رهبر آلمان نازی را می شناسید که از او به عنوان مسبب اصلی مرگ حدود ۷۰ میلیون نفر در بزرگ ترین جنگ تاریخ بشر نام برده می شود. اما این ادعا تا چه اندازه درست می باشد؟ در این مطلب سعی کرده ایم تا به بهانه ی سالروز خودکشی هیتلر، خلاصه ای از زندگی او و زوایای پنهانی از تاریخ جنگ جهانی دوم که احتمالا تا کنون از آن ها بی اطلاع بوده اید را برای شما بیان کنیم.

حتما همه ی شما آدولف هیتلر، رهبر آلمان نازی را می شناسید که از او به عنوان مسبب اصلی مرگ حدود ۷۰ میلیون نفر در بزرگ ترین جنگ تاریخ بشر نام برده می شود. اما این ادعا تا چه اندازه درست می باشد؟ شما تا چه حد از جزئیات خودکشی هیتلر آگاهی دارید؟ در این مطلب سعی کرده ایم تا به بهانه ی سالروز خودکشی هیتلر ، خلاصه ای از زندگی او و زوایای پنهانی از تاریخ جنگ جهانی دوم که احتمالا تا کنون از آن ها بی اطلاع بوده اید را برای شما بیان کنیم. در ادامه با نت نوشت همراه باشید.

سال های جوانی هیتلر

آدولف هیتلر در ۳۱ فروردین ۱۲۶۸ هجری شمسی در خانواده ای آلمانی زبان در اتریش، در مرز امپراتوری آلمان زاده شد. او ۵ خواهر و برادر داشت که از بین آن ها فقط آدولف و خواهرش پاولا در کودکی زنده ماندند. خانواده ی هیتلر وقتی که او فقط سه سالش بود به ایالت باواریا در جنوب آلمان مهاجرت کردند. در دوران جوانی او رویای نقاش شدن را در سر می پروراند، اما پس از مرگ مادر و عدم تایید صلاحیتش در موسسه هنرهای زیبایی وین، هیتلر وارد دوران سختی از زندگی خود شد. آدولف که تمامی سهم ارث پدری را به خواهرش واگذار کرده بود دچار فقر مالی شدید شد و با فروختن نقاشی هایش به دوره گردها روزگار را سپری می کرد.

یکی از نقاشی های هیتلر در دوران جوانی

یکی از نقاشی های هیتلر در دوران جوانی

پس از شروع جنگ اول جهانی، هیتلر داوطلب خدمت در ارتش آلمان شد و به عنوان پیام رسان در جبهه ی فرانسه و بلژیک مشغول به خدمت شد. همرزم هایش او را فردی بسیار سخت کوش و فداکار توصیف کرده اند، به طوری که در طی خدمت خود، در ماه اوت سال ۱۹۱۸ موفق به کسب بالاترین نشان شجاعت، یعنی صلیب آهنی درجه یک شد. البته قبل از آن هم از طرف فرمانده ی خود برای کسب این عنوان معرفی شده بود، اما اشتباهی رخ داد و مدال صلیب آهنی به یکی از دوستان و هم رزمان هیتلر واگذار شد. آدولف از این مساله کوچکترین شکایتی نکرد. در روزهای پایانی جنگ، در طی یک حمله ی شیمیایی متفقین، او دچار نابینایی موقت شد و هنگامی که برای درمان در یک بیمارستان صحرایی بستری بود، با شنیدن خبر تسلیم آلمان به متفقین، مانند هر آلمانی وطن پرست دیگر شروع به گریه کردن کرد.

نتیجه ی جنگ جهانی اول برای آلمانی ها فاجعه بار بود. متفقین با تحمیل عهدنامه ی ورسای به آلمان، کمر اقتصاد این کشور را شکستند. هیتلر عقیده داشت که آلمان در جبه های نبرد مغلوب نشده است، بلکه توطئه ی یهودیان و کمونیست ها در داخل کشور باعث از پای در آمدن رایش شده است. همین امر موجب نفرت او از این افرادی که آن ها را “خائن” خطاب می کرد در آینده شد.

سال های پیشرفت آلمان

در سال های پس از جنگ اول که احزاب مختلفی در آلمان به روی کار آمده بودند، هیتلر مجذوب شعارهای ملی گرایانه ی حزب ملی کارگران آلمان شد. او با نبوغ و قدرت بالای سخنوری خود توانست پله های ترقی را به سرعت طی کند، تا جایی که به مقام ریاست این حزب برسد. در روزهایی که مردم آلمان خود را سرشکسته و تحقیر شده می دانستند و وضعیت اقتصادی آلمان بسیار بد بود، به طوری که ارزش مارک آلمان آنقدر پایین آمده بود که برای خرید یک گونی سیب زمینی باید یک گونی اسکناس آلمانی پرداخت می شد، سخنرانی های پرشور ملی گرایانه ی هیتلر و وعده های اقتصادی او مردم را کم کم مجذوب حزب ملی کارگران سوسیالیست آلمان (نازی) کرد. پس از کودتای نافرجام مونیخ، هیتلر محکوم به زندان شد و در همان جا کتاب معروف “نبرد من” خود را نوشت. پس از رهایی از زندان و در انتخابات مجلس رایشتاگ در سال ۱۹۳۲، حزب نازی توانست اکثریت کرسی های مجلس را از آن خود کند و در سال ۱۹۳۳، رئیس جمهور هیندنبورگ، آدولف هیتلر را به عنوان صدراعظم آلمان انتخاب کرد. این تازه شروع راه پر فرار و نشیب یکی از مورد بحث ترین مردان تاریخ بود.

پس از تحکیم قدرت و خارج کردن کمونیست ها از عرصه ی سیاست، هیتلر موفق به احیای اقتصاد آلمان شد، کارخانه ها و صنایع دوباره رونق گرفتند و کشاورزی وضع خوبی در کشور پیدا کرد. موفقیت هیتلر در عرصه ی بهبود شرایط اقتصادی کشور به یک معجزه شبیه بود. در زمانی که هیتلر کار خود را شروع کرد، نرخ بیکاری در آلمان ۳۰ درصد بود، اما او در مدت زمان کوتاهی توانست بیکاری را در این کشور کاملا ریشه کن کند.

پس از اقتصاد، نوبت احیای نیروی نظامی فرا رسیده بود، هیتلر با زیر پا گذاشتن معاهده ی ورسای به افزایش قدرت نظامی و ساخت جنگ افزارهای جدید پرداخت. او خواهان این بود که آلمان همانند گذشته به عنوان یک کشور تاثیر گذار در دنیا دیده شود. زیاده خواهی های او با الحاق اتریش و چک اسلواکی به خاک آلمان پایان نپذیرفت و خواسته های او مبنی بر بازگرداندن شهر دانتزیگ (که پس از جنگ جهانی اول از آلمان جدا و به لهستان داده شده بود) موجب شروع جنگ دوم جهانی شد، جنگی که به عنوان بزرگترین جنگ تاریخ بشریت شناخته می شود.

جنگ جهانی دوم

سرباز آلمانی در حال پرتاب نارنجک

سرباز آلمانی در حال پرتاب نارنجک

 

آلمان در این دوران از همه نظر در اوج قدرت به سر می بُرد. اقتصاد قدرتمند، ارتش قوی و روحیه ی بالای مردم و سربازانی که پیشوای خود را دوست داشتند (در یک نظرسنجی در ابتدای جنگ، ۹۹ درصد مردم آلمان اعلام کرده بودند که به آدولف هیتلر اعتماد دارند) باعث به دست آمدن پیروزی های بزرگی برای رایش سوم شد. از همه مهمتر، دانشمندان آلمانی هر روز به کشف جدیدی نایل می شدند، به طوری که موشک، زیردریایی های نوین، هواپیماهای جت و خیلی از پیشرفت هایی که بشر امروزه از آن ها استفاده می کند مدیون کار دانشمندان آلمانی در طول جنگ جهانی دوم می باشند، در واقع در دوره ی جنگ، دانشمندان آلمانی بیش از هر دوره ای از تاریخ اکتشاف و اختراع ثبت کرده اند. (از پیشرفت های موشکی آلمانی ها، به ویژه موشک v2 بعدها در اکتشافات فضایی استفاده شد). اوج این قدرت نمایی ها در فتح سریع کشور قدرتمند فرانسه در مدتی کمتر از یک ماه نمایان شد. آلمان به عنوان مبدع “جنگ برق آسا” همه ی جهان را شگفت زده کرده بود. پس از به نتیجه نرسیدن عملیات “شیر دریایی” علیه بریتانیا، هیتلر به فکر به دست آوردن “فضای حیاتی” خود در مشرق زمین افتاد. قرار بود شوروی هم طی یک حمله ی برق آسا طی ۶ ماه تا قبل از رسیدن زمستان سخت این کشور از پا دربیاید، اما ضعف متحد همیشه دست و پا گیر آلمان یعنی ایتالیا در جبهه ی بالکان، شروع حمله به روسیه را به تعویق انداخت. به هر حال عملیات بارباروسا در تابستان ۱۹۴۱ کلید خورد. ارتش شوروی که تازه از تصفیه ی خونین استالین سر بر آورده بود تاب مقاومت در برابر ماشین جنگی آلمان را نداشت. پیروزی های پی در پی آلمان نزدیک بود که رویای ناپلئون برای فتح روسیه را این بار به دست آدولف هیتلر عملی سازد، اما تاریخ باز هم تکرار شد: سرمای روسیه بازهم ضامن بقای این کشور شد. در حالی که ارتش آلمان به ۲۰۰ کیلومتری شهر مسکو رسیده بود، باران های سخت پاییزی، مراتع وسیع روسیه را تبدیل به باتلاقی بزرگ کرد که امکان حرکت را از ارتش مکانیزه و پیش رفته ی آلمان سلب می نمود. به هر حال آلمانی ها باز هم جلوتر رفتند و به حومه ی شهر مسکو رسیدند، اما این بار چیزی سخت تر از باران مانع حرکت آن ها شد، برف شدید و سرمای منفی ۴۰ درجه ای زمستان روسیه، حتی روغن تانک ها و ماشین های نظامی ارتش آلمان را منجمد می نمود. ارتش بزرگ آلمان در حومه ی مسکو متوقف شد، ماشین ها از کار افتادند، به طوری که برای روشن کردن هر تانک باید صبح زود ساعت ها در زیر تانک آتش بزرگی برپا می کردند. سربازهای آلمانی که به لباس زمستانی مجهز نشده بودند دچار یخ زدگی و حتی مرگ می شدند. سرما به قدری کشنده بود که به طور مثال اگر سربازی در هوای آزاد اقدام به ادرار کردن می نمود در خطر مرگ قرار می گرفت. اما از آن طرف، استالین ارتش تازه نفس مردان سیبریایی که دارای پوشش و تجهیزات مناسب برای جنگ در سرمای سخت روسیه بودند را برای دفاع از مسکو فراخواند. بالاخره در سال ۱۹۴۱ مسکو فتح نشد، لنینگراد (سن پطرزبورگ) هم که در محاصره ی آلمانی ها قرار داشت با مقاومت جانانه ی مردمان شهر حفظ شده بود. کار محاصره ی لنینگراد به جایی رسیده بود که مردم گرسنه ی شهر پس تمام شدن سگ ها و گربه ها، مجبور به خوردن گوشت اقوام مرده ی خود شده بودند!

هیتلر در پاریس!

هیتلر در پاریس!

این وقفه ی زمستانه در پیشرفت آلمان ها در جنگ و کمک نظامی امریکا (که تازه علیه آلمان اعلان جنگ داده بود) از طریق کشور فتح شده ی ایران به شوروی، باعث احیای ارتش این کشور شد. در سال ۱۹۴۲ هیتلر تصمیم گرفت که با فتح منابع نفتی قفقاز، دست شوروی را از این منابع حیاتی کوتاه کند، اما شکست در نبرد حماسی استالینگراد آغازی شد بر پایان حکومت رایش سوم که هیتلر پیش بینی می کرد عمر آن ۱۰۰۰ سال خواهد بود!

امریکا که خاک اصلی خود را دور از میدان نبرد می دید، با منابع نامحدود انسانی، نظامی، تسلیحاتی و اقتصادی خود به کمک متفقین وارد میدان شد. هرچند که هیتلر سربازان امریکایی را بر خلاف انگلیسی ها “جنگجو نمی دانست و اعتقاد داشت که هیچ وقت نمی توانند به خوبی سربازهای آلمانی بجنگند”، اما بمباران های شدید امریکایی ها با تعداد بسیاری هواپیما صنایع، کشاورزی و حمل و نقل را در آلمان به کلی فلج می کرد. سرانجام با حمله ی متفقین به نرماندی در سال ۱۹۴۴ و پیشروی روس ها به سمت برلین شکست آلمان در جنگ قطعی به نظر می رسید. هیتلر که گویی منتظر معجزه ای مانده بود، تصمیم به نبرد تا آخرین لحظه را گرفته بود.

خودکشی هیتلر

خودکشی هیتلر… چه عبارت آشنایی! در آوریل ۱۹۴۵، ارتش روسیه آخرین مقاومت ها در ۶۰ کیلومتری شرق برلین که با فداکاری شدید آلمانی ها همراه شده بود را در هم شکست و توانست خود را به شهر برلین برساند. شمارش معکوس برای خودکشی هیتلر آغاز شده بود. هیتلر دارای شخصیت جالبی بود، او خود را وقف کشور آلمان می دانست و اعتقاد داشت که از طرف خداوند ماموریتی در اعتلای نژاد آریایی به او واگذار شده است، بنابراین هیچ گاه ازدواج نکرده بود، الکل نمی نوشید و از دخانیات هم به شدت متنفر بود. با این حال وقتی که همه چیز را تمام شده می دید، تصمیم به ازدواج با معشوقه ی خود، اوا براون در آخرین ساعات زندگی گرفت. جشن ازدواج به صورت خیلی مختصر و خودمانی در پناهگاه جنگی هیتلر در شب ۲۹ آوریل انجام شد. وقتی که عاقد در حال جاری ساختن عقد بین هیتلر و اوا براون بود، روس ها فقط چند خیابان تا پناهگاه فاصله داشتند، اما درون پناهگاه، فقط گاهی صدای انفجار یک خمپاره که بر روی سقف پناهگاه منفجر می شد می توانست جشن و خنده ی ساکنان را برای مدت کوتاهی قطع کند. گویی که ساکنان زیرزمین برای یک شب هم که شده می خواستند خود را دور از واقعیت شومی که بر زندگی آن ها سایه افکنده بود تصور کنند. در روی زمین، سربازان باقی مانده ی آلمانی که عمدتا از کودکان و پیرمردان تشکیل می شدند تا آخرین نفر مشغول دفاع از شهر بودند، انگار آن ها از سرنوشت شوم اشغال کشور به دست دشمن اطلاع داشتند: پس از جنگ آماری وحشتناک از تجاوز و خودکشی زنان آلمانی منتشر شد، چیزی بین صدها هزار تا حتی دو ملیون تجاوز و ده ها هزار خودکشی در بین زنان آلمانی تخمین زده می شود.

تصویری از هیتلر و اوا براون

تصویری از هیتلر و اوا براون

 

هیتلر اعلام کرده بود که “خود را در سرنوشت ملت آلمان شریک می سازد” و با پیشنهاد ژنرال ها مبنی بر خروج از برلین و دفاع در آخرین سنگر باقی مانده ی آلمانی ها در جنوب این کشور مخالفت کرد. سرانجام درحالی که هیتلر شکست خود را ناشی از “خیانت های پی در پی” اطرافیان نزدیکش، مانند هیملر، گورینگ و بسیاری از ژنرال های ارتش می دانست، وصیت نامه ی خود را تنظیم کرد و در روز ۳۰ آوریل ۱۹۴۵، تنها ۳۶ ساعت پس از مراسم عروسیش به همراه همسر خود خودکشی کرد. جنازه ی هیتلر و اوا را به وسیله ی بنزینی که قبلا تهیه کرده بودند سوزاندند تا به دست روس ها نیفتند. پس از او، دکتر گوبلز، وزیر تبلیغات حزب نازی هم همراه با همسر و ۶ فرزند کوچکش دست به خودکشی زدند. ژنرال دونیتس به عنوان رهبر بعدی آلمان، قرارداد تسلیم بی قید و شرط این کشور را امضا کرد و بدین ترتیب دوران حکومت رایش سوم پایان پذیرفت.

هولوکاست

تصویری از اسرای متفقین

تصویری از اسرای متفقین

طبق نظر بسیاری از مورخان، اگر رخداد هولوکاست نبود، نام هیتلر می توانست به عنوان یکی از بزرگترین رهبران و نابغه ترین سرداران در تاریخ ثبت شود، اما هولوکاست، یا همان کشتار حدود ۶ میلیون یهودی همیشه به عنوان لکه ی ننگی بر تاریخ رایش سوم باقی مانده است. هر چند که شواهد زیادی از کشتار یهودیان به دست نازی ها پس از جنگ به دست آمد، اما برخی هم هولوکاست را توطئه ی صهیونیست برای پیشبرد اهداف خود پس از پایان جنگ می دانند. در واقع “تجدیدنظر طلبان تاریخی” اعتقاد دارند که در ابعاد این واقعه بسیار بزرگنمایی شده است، مثلا هیچ سند دولتی که نشان دهنده ی فرمان کشتار سیستماتیک یهودی ها باشد به دست نیامد، هیچ نمونه ای از کامیون هایی که ادعا می شد از آن ها برای خفه کردن یهودی ها با گاز استفاده می شده به دادگاه ارائه نشد و کوره های “آدم سوزی” هم طبق عقیده ی بسیاری از مورخان، کوره های جنازه سوزی برای جلوگیری از شیوع بیماری های واگیردار مانند تیفوس بوده اند. حتی خود دولت اسرائیل هم بسیاری از اظهارنظرهای شاهدهای هلوکاست را جعلی و فاقد اعتبار خوانده، مثلا فردی یهودی در دادگاهی پس از جنگ ادعا کرد که برادرش توسط آلمانی ها اعدام شده است، درحالی که قاضی متوجه شد برادر این شخص در همین دادگاه در بین جمعیت حاضر بوده است! علاوه بر این ها، در دو سال آخر جنگ آلمان از نظر مواد غذایی در وضعیت بحرانی قرار داشته است، به عنوان مثال سربازی آلمانی به نام “گای ساجر” که در جبهه ی روسیه می جنگیده است در کتاب خود به نام “سرباز گمنام” می گوید که در اواخر جنگ شاید حتی حدود یک هفته به سربازان جبهه ی شرق جیره ی غذایی نمی رسید و آن ها مجبور بودند از ریشه ی گیاهان و آن چه که در منازل تخریب شده پیدا می کردند تغذیه کنند. در چنین شرایطی، از بین رفتن زندانی ها و افرادی که در اردوگاه های کار اجباری اسیر بودند بسیار محتمل می نموده است. حتی پس از فتح آلمان و نجات اسرای اردوگاه های کار اجباری، تا مدت ها بعد، روزانه تعداد زیادی از این انسان های بیچاره با اینکه آزاد شده بودند به خاطر بیماری های مختلف از بین می رفتند.

در کل، در این که نازی ها دل خوشی از یهودی ها نداشتند و در اینکه یهودی های زیادی در جنگ کشته شدند، شکی نیست، اما در آمار اعلام شده ی کشته شدن ۶ میلیون یهودی می توان کمی شک کرد، چه بسا که قبل از جنگ یهودی های زیادی از اروپا فرار کرده بودند. قانون منع تحقیق درباره ی هلوکاست که در بسیاری از کشورهای غربی اجرا می شود و برای تجدید نظر طلبان مجازات های سنگینی را هم در پی دارد، به این شک و تردید ها دامن می زند.

حمله ی هوایی به شهر درسدن در واپسین روزهای جنگ، هدف استفاده از بمب های آتشزا برای زنده زنده سوزاندن شهروندان آلمانی بود

حمله ی هوایی به شهر درسدن در واپسین روزهای جنگ، هدف استفاده از بمب های آتشزا برای زنده زنده سوزاندن شهروندان آلمانی بود

 

بمب اتم

شاید تا به حال نام “اتو اسکورزینی”، خطرناک ترین مرد اروپا و نجات دهنده ی بنیتو موسولینی از اسارت متفقین را شنیده باشید. او یکی از فرماندهان کماندوی نازی ها و از یاران باوفای آدولف هیتلر بود و پس از جنگ ثابت شد که هیچ “عمل ضد بشری” در دوران جنگ انجام نداده است و از اعدام تبرئه شد، هرچند که پس از برگزاری دادگاه از بازداشتگاه خود فرار کرد! او پس از ملاقات با هیتلر و صحبت از بمب اتم در کتاب خاطراتش می نویسد:

“خود به خود بدون اینکه هیتلر سوالی کرده باشد، گفتگو از شایعاتی کردم که درباره ی رادیواکتیویته ی مصنوعی و استفاده ی احتمالی آن رواج داشت. هیتلر نگاه درخشان و تب دارش را به من دوخت و گفت: اسکورزینی، می دانی که اگر انرژی ای که از تشعشعات اتمی مصنوعی آزاد می شود به عنوان جنگ افزار مورد استفاده قرار گیرد، پایان کره ی زمین خواهد بود؟

_اثرات آن می تواند وحشتناک باشد.

_همین طور است. فرض کنیم که این تشعشعات اتمی بتواند تحت کنترل قرار گیرد و سپس به عنوان جنگ افزار به کار رود، باز اثرات آن به منتهی درجه وحشتناک خواهد بود. در گزارش دکتر تُت خواندم که تنها یکی از این بمب هایی که رادیواکتیویته اش تحت کنترل قرار دارد، قدرت تخریبیش از لحاظ تئوری معادل سنگ های آسمانی که در آریزونا، سیبری و نزدیک دریاچه ی بایکال سقوط کرده اند، خواهد بود؛ یعنی در شعاع ۵۰ کیلومتری هر گونه موجود زنده ای را نابود خواهد کرد و این پایان جهان خواهد بود. وانگهی، چگونه می توان این راز را پنهان نگه داشت؟ غیر ممکن است، نه، هیچ ملتی، “هیچ گروهی از افراد متمدن وجدانا نمی تواند چنین مسئولیتی را بر عهده بگیرد.” اگر به عنوان معامله ی متقابله نیز دست به چنین کاری بزند، خودش نابود خواهد شد. تنها اقوامی که در آمازون و سوماترا زندگی می کنند شانس زنده ماندن خواهند داشت.”

اسکورزینی می افزاید: “وقتی که در اوت ۱۹۴۵ فهمیدم، با اینکه ژاپن در حال تسلیم شدن بوده ولی امریکا ۲ بمب اتمی بر روی این کشور منفجر کرده است، بی اختیار به یاد این صحبت های پیشوا افتادم.”

بمبی که هیروشیما را با خاک یکسان کرد

بمبی که هیروشیما را با خاک یکسان کرد

 

در واقع هیتلر هیچ گاه با توجه به این عقایدش، ساخت بمب اتمی را به طور خیلی جدی پیگیری نکرد و پس از غرق شدن کشتی های حامل آب سنگین آلمانی به دست کماندوهای انگلیسی، پروژه ی تحقیقات بر روی بمب اتمی در آلمان تقریبا کنسل شد و به وسیله ی دانشمندان آلمانی در امریکا پیگیری شد. هیتلر با توجه به اینکه خود در جنگ اول جهانی قربانی تسلیحات شیمیایی و عامل خردل شده بود، با اینکه در جنگ جهانی دوم بزرگترین منابع شیمیایی جهان را در اختیار داشت، اما هیچ گاه حتی در روزهای پایانی حکومت خود دستور استفاده از سلاح های شیمیایی را صادر نکرد، کاری که صدام حسین به سادگی و در سکوت دولت های غربی بارها علیه ایران انجام داد.

شخصیت پنهان هیتلر

افرادی که با هیتلر ملاقات کرده بودند در خاطرات خود عموما او را فردی سخت کوش و جدی معرفی کرده اند که به حرف های طرف مقابلش به دقت گوش می کرده و با دید باز به مسائل می نگریسته است. در سال های پایانی عمر، سو قصدهای فراوانی که به جان هیتلر صورت گرفت، باعث شده بود تا نسبت به بیشتر اطرافیان خود بدبین باشد. در این سال ها، هیتلر به عنوان مردی رنجور، خمیده و عصبی و توصیف می شود که از لرزش دست خود رنج می برد. اوا براون در خاطرات روزانه ی خود، حال بد هیتلر را به دکتر مخصوصش نسبت می دهد. او عقیده داشت که این دکتر در واقع عامل انگلیسی ها می باشد که البته در این گفته ی او جای تردید بسیاری وجود دارد.

هیتلر در وصیت نامه ی خود به صراحت بیان می کند که به هیچ وجه به دنبال شروع یک جنگ جهانی نبوده است و آغاز جنگ را بر گردن سرمایه داران یهود می اندازد و آن ها را عامل کشتار مردم و ویرانی شهرها می داند. کارل دونیتس که در ابتدا به عنوان فرمانده ی زیردریای های آلمان فعالیت می کرد در خاطرات خود بیان می کند که وقتی در ابتدای سال ۱۹۳۹ زمزمه های شروع جنگ جهانی به گوش می رسید، به فرماندهی مرکزی آلمان پیغام می دهد که نیروی دریایی آلمان به هیچ وجه آماده ی شروع نبرد با بریتانیا نیست. دریادار ریدر به او اطمینان می دهد که جنگی در کار نخواهد بود و پیشوا فقط به دنبال افزایش فشار بر متفقین برای کسب امتیازات دیگر است. او می گوید که مطمئن بوده در صورت شروع جنگ، آلمان در دریا شکست خواهد خورد. در واقع بسیاری از محققان می گویند که هیتلر به دنبال راهی برای سازش با بریتانیا بوده و دستور توقف ۴۸ ساعته ی نبرد در ساحل دونکرک را هم به همین دلیل اعلام می کنند. هیتلر عقیده داشت که بریتانیا به عنوان وزنه ای قدرتمند در معادلات جهانی به هیچ وجه قابل حذف شدن نمی باشد، اما بریتانیا که تا قبل از ۱۹۳۹ به هیتلر امتیازات فراوانی داده بود، پس از حمله ی آلمان به لهستان، دیگر به هیچ وجه هیچ گونه سازشی را نپذیرفت.

سخن نهایی

یکی از ژنرال های بازنشسته ی امریکایی پس از پایان جنگ در اظهار نظر جالبی گفته بود: “ما برای بسیج کردن مردم بر ضد آلمان، از هیتلر تصویر اهریمنی بدخو را ساخته بودیم، تصویری که پس از پایان جنگ به هیچ وجه قابل تغییر نبود.”

به هرحال در اینکه جنگ و شروع آن به هر دلیل مذموم می باشد شکی نیست، اما واقعیت این است که تاریخ را همواره فاتحان می نویسند! و تکلیف تاریخی که فاتحان آن را بنویسند هم به کلی مشخص است، فاتحان همیشه نجات بخش بشر بوده و دنیا را از شر دشمنان ضدبشریت رها کرده اند! در این مطلب سعی خود را بر آن گذاشتیم تا گوشه ای از حقایق تاریخی پیرامون آدولف هیتلر که احتمالا تا الان کمتر به آن ها پرداخته شده بود را برای شما بیان کنیم. شاید خودکشی هیتلر مانع از آن شد تا بسیاری از واقعات این جنگ خونین برای آیندگان روشن شود، هرچند که برخی از افراد هنوز خودکشی هیتلر را باور نداشته و اعتقاد دارند که او سال ها بعد در امریکای جنوبی به مرگ طبیعی مرده است! البته این نظریه بسیار بعید و غیر واقعی به نظر می رسد. نظر شما در این باره چیست؟ چقدر از واقعیات جنگ جهانی دوم و زندگی آدولف هیتلر می دانید؟ با کامنت های خود ما را هم در جریان بگذارید.

 

 

 

به کانال تلگرام نت نوشت بپیوندید به صفحه اینستاگرام نت نوشت بپیوندید
برای درج دیدگاه کلیک کنید

پاسخی بگذاید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برو بالا