دانستنی‌های سلامتی

تمایل به مواد مخدر در این دسته از جوانان بیشتر است !

در بعضی از در بعضی از نوجوانان احتمال گرفتاری با اپیوئیدها و تمایل به مواد مخدر بیشتر است احتمال گرفتاری با اپیوئیدها بیشتر است 

یک مطالعه جدید دریافته است نوجوانانی که هر گونه مشکل سلامت روان دارند، تمایل به مواد مخدر و مسکن پس از دریافت یک نسخه ماده مخدر یا اپیوئید بیشتر دیده می شود.

یک مطالعه جدید دریافته است نوجوانانی که هر گونه مشکل سلامت روان دارند، تمایل به مواد مخدر و مسکن پس از دریافت یک نسخه ماده مخدر یا اپیوئید بیشتر دیده می شود. قطعاً برای همه ما مصرف مسکن ها و علت تمایل به مواد مخدر مورد سوال است و انتظار این می رود که در این مقاله تا حد قابل قبولی به بررسی آن پرداخته شود. در نتیجه برای گرفتن پاسخ سوال خود در ادامه با نت نوشت همراه باشید.

تمایل به مواد مخدر در درمان های طولانی مدت

محققان می گویند که احتمال پیشرفت در درمان بلند مدت با اپیوئید بسته به تشخیص و سایر داروهای تجویز شده در جهت درمان اختلالات کودکان و نوجوانان می تواند دو برابر، سه برابر یا بیشتر شود.

نویسنده مقاله، پاتریک کویین، اینگونه بیان می کند که این یافته ها مطالعات قبلی را که عنوان می کردند بزرگسالان با شرایط سلامت روانی بیشتر، احتمال تمایل به مواد مخدر و مصرف نسخه اپیوئیدها بر یک مبنای طولانی مدت را دارند، منعکس می کنند.

کویین، فوق دکترا از دانشگاه ایندیانا اینگونه توضیح می دهد که پزشکانی که داروهایی همچون اکسیکدون (OxyContin) یا هیدروکودون (Vicodin) را برای درد مزمن تجویز می کنند، احتمالاً تشخیص اختلالات روانی و تمایل به مواد مخدر را مد نظر دارند. اگر یک مشکل روان شناختی عمیق تر وجود دارد که درد در آن ها وجود دارد، ممکن است بتوان بدون متوسل شدن به مسکن های اعتیادآور، با آن رو به رو شد.

کویین همچنین اضافه کرد: “این مطالعه نشان می دهد که این بیماران ممکن است همواره حتی پیش از شروع به مصرف اپیوئیدها در معرض خطر برخی از مشکلات مثل اعتیاد باشند.”

محققان سعی دارند تا تعیین کنند در مواجهه با یک اعتیاد همه گیر به اپیوئید در ایالات متحده امریکا چه کسی بیشترین آسیب پذیری را دارد. کویین و همکارانش سوابق بیمه سلامت تجاری را برای بیش از ۱٫۲ میلیون نوجوان در سنین ۱۴ تا ۱۸ سال که برایشان یک اپیوئید تجویز شده بود، مورد بررسی قرار دادند.

محققان به بررسی این موضوع پرداختند که آیا نوجوان موردنظر یک تشخیص قبلی از بیماری روانی از جمله اضطراب، اختلالات خلقی، اختلال توجه / اختلال بیش فعالی، جنون، اختلالات خواب یا مشکلات سوء مصرف مواد را داشته است یا خیر.

سپس محققان به نسخه های قدیم فرد نگاه کردند تا ببینند که آیا این نوجوان ها پیش تر از این دارو استفاده کردند یا خیر.

کویین اینگونه بیان می کند که: “به طور کلی ۳ نفر از هر ۱۰۰۰ نوجوانی که برای آن ها اپیوئید تجویز شده است، به مصرف طولانی مدت آن ها و تمایل به مواد مخدر رو آورده اند.”

اما این تعداد در نوجوانانی که درگیر با اختلالات روانی می باشند، همواره بیشتر است:

۷ نفر از ۱۰۰۰ نوجوان مبتلا به اسکیزوفرنیا.

۸ نفر از ۱۰۰۰ نوجوان درگیر با اختلالات اضطراب.

۹ نفر از ۱۰۰۰ نوجوان مبتلا به افسردگی.

۱۰ نفر از ۱۰۰۰ نوجوان مبتلا به اختلال دوقطبی.

۱۱ نفر از ۱۰۰۰ نوجوان درگیر با اختلال خواب.

حتی کودکانی که به علت مشکلات سلامت روانی شان پیش از این از داروهای مؤثر بر روان استفاده می کردند به احتمال بیشتری درگیر مصرف طولانی مدت اپیوئیدها و تمایل به مواد مخدر می شدند. به عنوان مثال، احتمالات برای نوجوانان دچار اختلال اضطراب که بنزودیازپین ها مانند (XANA) مصرف می کنند بیشتر افزایش می یابد.

این مطالعه، که به صورت آنلاین در ۱۲ مارس منتشر شده است، دلایل احتمال بیشتر وابستگی به مسکن را بررسی نکرده است.

اما کویین می گوید: “ممکن است که اختلال روانی مخفی بیماران موجب شود که دردشان را شدید و مداوم احساس کنند. این نوجوانان ممکن است به در هنگام نیاز شدید، به مطب پزشکان رفته و تلاش کنند تا آن ها را مجاب به تجویز اپیوئیدها کنند. آن ها بیشتر پریشانی از خود نشان می دهند و اینگونه بروز می دهند که به رسیدگی بیشتری نیازمندند.”

دکتر اسکات کراکوور، می گوید: “بر اساس این مطالعه، پزشکان باید پیش از نوشتن نسخه بابت اپیوئیدها، بررسی بیشتری را در رابطه با این موارد صورت دهند. ما باید زمان بیشتری را صرف تلاش بابت دریافتن موضوعاتی چون مخالفت با به کارگیری سریع تجویز دارو برای بیمارانی که نیازی به مشتقات اپیوئیدها ندارند، کنیم. با این حال اگر در حال نوشتن نسخه ای بابت مصرف اپیوئید می باشید، به نظر ایده خوبی است که اطمینان حاصل کنید که همه جنبه های لازم را رعایت کرده اید.”

کراکوور پیشنهاد کرد که درمان مشکلات روانی نوجوانان می تواند به کاهش درد آن ها کمک کند.

کراکوور و کویین گفتند: “پزشکان همچنین می توانند از داروهای التیام بخش غیر مخدر و ضعیف تر استفاده کنند. هر دوی آن ها مطالعه ای تازه را در مجله «جامعه پزشکی آمریکا» انتشار دادند که نشان می دهد داروهای بیش از حد متضاد همچون استامینوفن (تیلنول) یا ایبوپروفن (موترین، آدویل) بهتر از اپیوئیدها در کاهش شدت درد مزمن کمر نقش دارند.”

در پایان کراکوور گفت: “از سوی دیگر برخی از نوجوانان دارای ناراحتی های روانی به طور قانونی نیاز به یک اپیوئید برای درمان درد پس از جراحی دارند. در آن موارد، پزشکان باید اطمینان حاصل کنند که بیماران و خانواده های آن ها درک می کنند که این درمان طولانی مدت نیست.”

 

 

نویسنده: آرین میرزایی

 

منبع: teens.webmd.com

به کانال تلگرام نت نوشت بپیوندید به صفحه اینستاگرام نت نوشت بپیوندید
برای درج دیدگاه کلیک کنید

پاسخی بگذاید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برو بالا