فیلم جشن دلتنگی از پوریا آذربایجانی
سینما

تحلیل فیلم جشن دلتنگی کاری از پوریا آذربایجانی، دروغ ها و پیوندهای دنیای مجاز

تحلیل فیلم جشن دلتنگی کاری از پوریا آذربایجانی، دروغ ها و پیوندهای دنیای مجازی. فیلم جشن دلتنگی داستان آدم هایی است که بدون اینکه شناختی از یکدیگر داشته باشند به واسطه ی اینستاگرام به گونه ای به یکدیگر پیوند خورده اند. این پیوند به گونه ای است که شاید نتواند به اندازه ی کافی پیوند محکم و باور پذیری باشد.

زمان مطالعه: ۱ دقیقه

جشن دلتنگی فیلمی به کارگردانی پوریا آذربایجانی است که بیشتر او را با فیلم اروند می شناسند. این فیلم اکنون در بخش مسابقه ی سودای سیمرغ  یک جشنواره فیلم فجر حضور دارد. بازیگران جشن دلتنگی عبارتند ازمحسن کیایی، پانته آ پناهی ها، بهنام تشکر، ندا عقیقی، بابک حمیدیان، مینا ساداتی، ساغر قناعت و پریوش نظریه. ماجرای فیلم جشن دلتنگی داستان آدم هایی است که بدون اینکه شناختی از یکدیگر داشته باشند به واسطه ی اینستاگرام به گونه ای به یکدیگر پیوند خورده اند. این پیوند به گونه ای است که شاید نتواند به اندازه ی کافی پیوند محکم و باور پذیری باشد. به نظر می رسد که فیلمساز دغدغه ی بیان کردن نقش شبکه های اجتماعی را در زندگی امروز آدم ها داشته است.

آیینه تهران

جشن دلتنگی انگار قرار بوده تا بستری فراهم کند که چند نفر تنها حرف هایشان را بزنند. اما این حرف ها آنقدر که باید نتوانسته تبدیل به حرف های تازه شود و تنها تکرار فکر و حرف هایی است که البته بیان کردن آن ها خالی از لطف نیست. اما چگونگی بیان آن است که باید به فیلم اعتباری ببخشد. “جشن دلتنگی” انگار از آدم ها استفاده کرده تا تاثیر فضای مجازی را نشان دهد در صورتی که شاید این آدم ها هستند که بر همه چیز از جمله فضای مجازی تاثیر می گذارند.  شخصیت های “جشن دلتنگی” هر کدام پتانسیل تبدیل شدن به شخصیتی دراماتیک را در خود دارند اما هیچ کدام در نهایت تبدیل به شخصیتی عمیق و به معنای واقعی دراماتیک نشده اند. این اتفاق شاید به این دلیل افتاده است که در ۹۰ دقیقه قرار است جندین شخصیت به مخاطب معرفی شوند و مخاطب با آن ها ارتباط برقرار کند. شاید این امر به راحتی در ساختار درام اتفاق نیفتد و یا به ندرت بتواند اتفاق بیفتد، همانطور که در “جشن دلتنگی” هم نیفتاده است. این نکته زمانی بیشتر خود را نشان می دهد که شخصیت “جهان” ناگهان به بالای سقف اتومبیل می رود و در اتوبان سخنرانی نسبتا طولانی می کند. حرف هایی که می زند گویی در دهان او قرار داده اند و به اندازه ی کافی ملموس نیستند. این ناباوری شاید منشائی در شخصیت پردازی داشته باشد.

اگر “جهان” توانسته بود برای مخاطب خود آشنا و نزدیک باشد حرف های او هم خواستنی تر و قابل درک تر به نظر می رسید. مخاطب در مواجهه با “جشن دلتنگی” سرگردان بین شخصیت ها می چرخد و نگاه می کند تا بالاخره نتیجه ای حاصل شود که نتیجه هم آنقدر قابل پیش بینی و دیده شده است که احتمالا نمی تواند مخاطب خود را راضی از سینما بدرقه کند. هر کدام از آدم های داستان “جشن دلتنگی” راز و یا به عبارتی دروغی در وجود خود پنهان دارند. راز و یا دروغ  هردو برای جذاب کردن داستان به کار گرفته می شوند، “جشن دلتنگی” هم از این دروغ ها استفاده کرده که شاید این یکی از نکات خوب این فیلم است. فیلمساز با همین دروغ ها و ربط پیدا کردن آن ها به زندگی یک به یک شخصیت ها توانسته تا حدی مخاطب خود را تا آخر فیلم نگه دارد. البته گفتنی است که این دروغ  ها نیز مانند دیگر عناصر داستان، در برخی جاها پیگیری و در جاهایی دیگر و در مورد بعضی از شخصیت ها اصلا” پیگیری نمی شود و تنها مطرح شده و در آسمان و زمین رها می شوند.

در همین جا است می توان گفت فیلمنامه حتی به سوال های مطرح کرده ی خود نیز نتوانسته و یا نخواسته که پاسخی بدهد که در هر دو صورت نتیجه مطلوب نخواهد بود. در آخر شاید به اینجا برسیم که “جشن دلتنگی” با ایده ای به روز و دغدغه برانگیز کار خود را آغاز کرده اما روند آن سیر تکاملی خود را نمی گذراند و تنها با یک ایده ی به روز و یا جذاب به کار خود پایان می دهد.

تحلیل فیلم جشن دلتنگی کاری از پوریا آذربایجانی، دروغ ها و پیوندهای دنیای مجاز

جشن دلتنگی ۱۳۹۶

 

تحلیل فیلم جشن دلتنگی کاری از پوریا آذربایجانی، دروغ ها و پیوندهای دنیای مجاز تحلیل فیلم جشن دلتنگی کاری از پوریا آذربایجانی، دروغ ها و پیوندهای دنیای مجاز

پاوو

برای درج دیدگاه کلیک کنید

پاسخی بگذاید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برو بالا