ادبیات جهان

تحلیل رمان خاطرات روسپیان سودازده من نوشته گابریل گارسیا مارکز

خاطرات روسپیان سودازده من نوشته گابریل گارسیا مارکز

گابریل گارسیا مارکز جزء آن دسته از نویسندگانی است که اصولا به یک برند تبدیل شده است.
رمان خاطرات روسپیان سودازده من داستان پیرمرد نود ساله ای را روایت می کند که تصمیم می گیرد به عنوان هدیه تولد شب را تا صبح با دختر باکره ای بگذراند، اما…

گابریل گارسیا مارکز جزء آن دسته از نویسندگانی است که اصولا به یک برند تبدیل شده است. همین که نام نویسنده ی اثری گارسیا مارکز باشد، کافی است تا مخاطب حرفه ای کتاب قانع شود، اثر مورد نظر را مطالعه کند. مارکز تا بوده یک شاهکار نویس بوده است و یک شاهکار نویس بلد نیست اثر بی کیفیت ارائه دهد. در این مطلب به معرفی رمان خاطرات روسپیان سودازده من از گابریل گارسیا مارکز می پردازیم، با نت نوشت همراه باشید.

این رمان پر سر و صدا بی حاشیه نبوده و نظرات مثبت و منفی زیادی را به خود جلب کرده بود، مثلا سال هشتاد و شش پس از انتشار این کتاب در ایران، ممنوع اعلام شد و رمان از سطح کتاب فروشی ها جمع آوری گردید، در سال ۲۰۰۴ منتشر کرده است.

بیشتر بخوانید: تحلیل رمان خرمگس اثر اتل لیلیان وینیچ ، همه‌ی امواج و خیزاب های تو از روی من گذشته است

تحلیل رمان خاطرات روسپیان سودازده من “memories of my melancholy whores”

رمان خاطرات روسپیان سودازده من داستان پیرمرد نود ساله ای را روایت می کند که تصمیم می گیرد به عنوان هدیه تولد شب را تا صبح با دختر باکره ای بگذراند، اما…

بیشتر بخوانید: رمان پاییز پدرسالار نوشته گابریل گارسیا مارکز

این داستان های عشق پیری که سر به رسوایی می کشد، برای همه یا حداقل بیشتر مردم جامعه داستان جدیدی نیست، اما این که این بار توسط مارکز روایت می شود خود به اندازه کافی داستان را شنیدنی و جالب می کند زیرا مارکز همیشه روایت های فانتزی و واقعی را در هم می آمیزد و آدم را یاد آن خرده فرهنگ ها و داستان سرایی های پدربزرگ ها و مادربزرگ ها می اندازد.

داستان خاطرات روسپیان سودازده من در بستری از عشق و امید و زندگی و حسادت شروع می شود و رفته رفته هیبت یک پیرمرد که می تواند در کنار هریک از ما زندگی کرده باشد، آشکار می شود. البته تنها تفاوت این هیبت خاطرات نود ساله گذشته اوست؛ “هم خوابگی با فاحشه هایی که صرفا بخاطر قیمت یا برحسب تصادف انتخاب می شدند و از سن بیست سالگی تا پنجاه سالگی تعداد آنان به پانصدوچهارده زن می رسید.” که این مدل از بشریت با توجه به فرهنگ ها و عرف های متفاوت ملت های گوناگون تنوعشان بسیار زیاد است.

گابریل گارسیا مارکز در خاطرات روسپیان سودازده من که رمان آخرش در سن هفتاد و چهار سالگی تجربه و حس و حال روزگار پیری اش را در می آمیزد، تا پیرمرد داستان زندگی سراسر تباه شده در روزمرگی و هوسرانی اش را تغییر دهد و با مفهومی غریب و بیگانه به نام عشق آشنا کند، تا چشم اندازی تازه را به روی پیرمرد نود ساله باز کند، و تاثیرات هرکدام از عشق و هوس را بر روح یک انسان باز شناسد.

بیشتر بخوانید: مجموعه داستان کوتاه نمی توانم و نمی خواهم نوشته‌ی لیدیا دیویس

دلگادینا همان معشوقه چهارده ساله پیرمرد روزنامه نگار با این که شخصیتی کاملا معمولی است و هیچ نقطه استثنایی در کالبد و زندگی ندارد، اما پیش برنده تمام فلسفه و جهان بینی مارکز است. او سرشت پیرمردی را رنگ و لعاب می بخشد که ممکن است منفور و یا محبوب سنجیده شود.

شاید دنیای رمان خاطرات روسپیان سودازده من با فرهنگ و عرف ها کاملا متضاد باشد و کهنسالی مرحله ای است که شخص دیگر از شور و شوق جوانی افتاده است و دیگر دلبستن و عاشقی نه تنها برای خود او بلکه برای جامعه در ارتباط با او نیز اتفاقی مضحک و رسوایی تلقی شود، و نگاه مردم به این جریان همیشه خنده دار و شرم آور است، اما این کتاب معتقد است که یک پیرمرد همان قدر می تواند عشق بورزد که یک جوان! پیرمردی که زندگی را طوری زیسته است که روسپی باز نشسته به او می گوید:

“واقعا حیف است که بمیری و مزه ی هم آغوشی توام با عشق را نچشیده باشی.”

بیشتر بخوانید: رمان شاه بی بی، سرباز نوشته ولادمیر ناباکوف

همان قدر در عاشق بودن و عاشقانه گفتن حق دارد، که یک جوان! روایت از وقتی که زندگی رو به زوال و تقریبا یکنواخت یک روزنامه نگار پیر زیر و رو می شود، دیدنی و شنیدنی است، آنجا که ستون کلاسیک و سنگین هفته نامه تبدیل به نامه های عاشقانه هفتگی می شود و نازک اندام “معشوقه”  لابه لای همه سطر ها و خط به خط نامه ها نفس می کشد و در پایان هم پیرمرد خوشحال است، و دنیا را بدون عشق ترک نمی کند، او تمام قضاوت ها و جنجال ها را پشت سرش قال می گذارد و از آنچه که گذشته راضی است.

” یک هفته گذشت و من لباس خانه را که شبیه لباس مکانیک ها بود، روز و شب در نیاوردم. حمام نمی گرفتم. ریشم را نمی تراشیدم و دندانهایم را مسواک نمی زدم. چون عشق خیلی دیر به من آموخت که آدم خودش را برای کسی مرتب می کند، برای کسی لباس می پوشد و برای کسی عطر می زند، و من هیچ کسی را نداشتم.”

بیشتر بخوانید: رمان لبه تیغ نوشته‌ی ویلیام سامرست

بیشتر بخوانید: تحلیل رمان نادیا اثر جاودانه ی آندره برتون، رهبر جنبش سوررئالیسم

به کانال تلگرام نت نوشت بپیوندیدبه صفحه اینستاگرام نت نوشت بپیوندید
برای درج دیدگاه کلیک کنید

پاسخی بگذاید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برو بالا