سینمای ایران

نقد فیلم مادری به کارگردانی رقیه توکلی ، بی رمق و مصنوعی

نقد فیلم مادری به کارگردانی رقیه توکلی

در این یادداشت می خواهیم به نقد فیلم مادری اولین فیلم رقیه توکلی در مقام نویسنده و کارگردان و تهیه کنندگی سیاوش حقیقی که در اسفند ماه سال گذشته اکران شد بپردازیم. با نت نوشت همراه باشید.

در این یادداشت می خواهیم به نقد فیلم مادری اولین فیلم رقیه توکلی در مقام نویسنده و کارگردان و تهیه کنندگی سیاوش حقیقی که در اسفند ماه سال گذشته اکران شد بپردازیم. فیلمی که چندی پیش وارد شبکه‌ی خانگی شد. در نقد فیلم مادری با نت نوشت همراه باشید.

بیشتر بخوانید: نقد فیلم مادر قلب اتمی ساخته‌ی علی احمدزاده؛ رانده شده از بهشت

نقد فیلم مادری ، بی رمق و مصنوعی

فیلم مادری Motherhood با ژانر درام روایت داستان زندگی دو خواهر در دو جایگاه عشقی متفاوت است. گلناز با بازی هانیه توسلی عشقش را ترک کرده و نوا با بازی نازنین بیاتی عشقش او را ترک کرده است. گلنار خانواده اش را رها کرده و سودای نقاش معروف شدن را در آنسوی آبها در سر می پروراند در مقابل نوا به دنبال یک زندگی معمولی به دور از جنجال است.

بستر مادری در شهر یزد است، شهری تاریخی که سال گذشته در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. شهری که زادگاه کارگردان فیلم است. مادری فیلمی با ساختاری از هم گسیخته و دارای حفره های فراوان و بدون منطق فکری است. چندین داستان در کنار هم روایت می شوند که هر کدامشان به شدت بی سر و ته هستند از همین رو می توان به راحتی متوجه شد که کارگردانش به جد فیلم اولی است. البته فیلم اولی هایی هم در این سال ها بوده اند که با فیلم اولشان کولاک کرده اند اما رقیه توکلی مصداق این نکته نیست.

بیشتر بخوانید: نقد فیلم خوک کاری از مانی حقیقی، کلاژی یکدست

پوستر فیلم مادری

پوستر فیلم مادری

در ادامه‌ی نقد فیلم مادری باید گفت که شخصیت پردازی های فیلم مادری نتوانسته اند خوب از آب دربیاید و هنوز ابتر هستند. پایان بندی فیلم نیز هیچ نکته‌ی اخلاقی را برای مخاطب به همراه ندارد. در نقد فیلم مادری باید این را هم اشاره کرد که این فیلم در اکران عمومی هم موفق ظاهر نشد البته که در شلوغی های قبل از سال نو  و در اواخر اسفند ماه به روی پرده سینماهای تهران و شهرستان ها رفت و همین نکته فروش گیشه اش را تحت شعاع قرار داد اما باز این موضوع هم متاسفانه چیزی به ارزش های این فیلم اضافه نمی کند.

بیشتر بخوانید: نقد فیلم فروشنده اثر اصغر فرهادی

شاید تنها نکته‌ی قابل قبول در فیلم اظهار عجز نوا در رابطه با داستان عشقی اش است که توانسته تا حدی واقعی به نظر برسد. او همه‌ی بار زندگی خواهر و خواهر زاده اش را به دوش می کشد و دم بر نمی آورد. در حقش ظلم می شود اما زبان به گله و شکایت باز نمی کند و همچنان بردبار است. شخصیت اش تا حد زیادی سفید است که حتی در بعضی مواقع به شدت غلو شده به نظر می آید. در حالی که گلنار در مقام مادر آرتیست با کودکی دبستانی به شدت ضعیف عمل می کند و حتی لحظه ای در مخاطب حس مادری را برنمی انگیزاند گویی به هیچ وجه بویی از مادری نبرده است و حتی تا حدی زیادی قسی القلب است. رابطه‌ی میان گلنار و نوا هم به هیچ وجه قابل قبول در نیامده است و مخاطب به جد نمی تواند فرق میان علاقه و ترحم را میان این دو تشخیص دهد. اگر بخواهیم کمی کلی تر بگوییم گویی رابطه‌ی هیچ دو نفری در این فیلم در نیامده است از جمله رابطه‌ی گلنار با همسرش با بازی هومن سیدی، رابطه‌ی دختر خردسال گلنار با پسر همسایه، رابطه‌ی خاله‌ی دخترها با بازی مریم بوبانی با گنار و نوا، رابطه‌ی نوا و دوست صمیمی اش و حتی رابطه‌ی نوا با نامزدش کاوه.

بیشتر بخوانید: نقد فیلم بدون تاریخ بدون امضا ساخته‌ی وحید جلیلوند، این سکوت سرشار از ناگفته ها نیست!

در نقد فیلم مادری این چنین باید اضافه کرد که مادری می خواسته فیلمی زنانه باشد اما به شدت در گرویدن به این موضوع ناتوان مانده است و وقتی یک مخاطب به عنوان یک زن فیلم را می بیند کمترین تاثیری بر عواطف و احساسات زنانه اش نمی گذارد و حتی تا حدی زیادی از روایت این چنینی منجر می شود.

نقد فیلم مادری به کارگردانی رقیه توکلی

نقد فیلم مادری به کارگردانی رقیه توکلی

در نقد فیلم مادری گفته‌ی کارگردان فیلم هم نباید از قلم بیفتد. او در این باره می گوید:

«با این که این فیلم یک اثر کاملاً زنانه محسوب می شود اما من هیچ گاه دیدگاه فمینیستی نداشته ام و اصولاً از این نوع دیدگاه به شدت بیزار هستم. اتفاقاً در فیلم من مردان بسیار خوبی حضور دارند و من تفاوتی میان دو جنس مرد و زن در فیلمنامه ام قائل نشده ام. مادری را از این جهت برای فیلم انتخاب کردم که یکی از این دو خواهر مجبور می‌ شود برای فرزند خواهرش مادری کند و خاله‌ ای دارند که او نیز برای آن‌ ها مادری کرده است. فیلم مادری روایتگر ایستادگی دو خواهر است که به تنهایی در شهر یزد باهم زندگی می کنند و این دو خواهر در برابر تمامی مشکلاتی که در سر راهشان قرار می گیرد مقاومت و ایستادگی کرده و همواره حرکتی رو به جلو دارند و …»

بیشتر بخوانید: معرفی فیلم مغزهای کوچک زنگ زده از هومن سیدی

در توضیح پیشینیه‌ی کارگردان باید گفت که رقیه توکلی متولد ۱۳۶۴ است او در حال حاضر در انجمن سینمای جوانان شهر یزد به عنوان مدرس سینما مشغول به تدریس است. توکلی تاکنون نزدیک به ۳۰ فیلم کوتاه مستند و داستانی را کارگردانی کرده و در ده ها جشنواره‌ی داخلی و خارجی برنده‌ی جوایز متعددی شده است. اما با این حال نتوانسته در اولین فیلم بلند سینمایی اش به موفقیتی چشمگیر و حتی متوسط دست یابد.

شاید دیگر وقت آن رسیده است که در سینما این هنر هفتم ارزشمند که هدف اش جز سرگرم کردن مخاطب باید ارائه‌ی پیام اخلاقی هم باشد واقع بینانه و بدو از هر گونه کلیشه ای نگاه کنیم. قطعاً در این روزهای پر تلاطم مملکت موضوعات اجتماعی و با تب و تاب خیلی بیشتری می توانند دستمایه‌ی نویسندگان و کارگردان سینما و تلویزیون شوند.

بیشتر بخوانید: تحلیل فیلم تنگه ابوقریب به کارگردانی بهرام توکلی ، به نام گل سرهای خونی

۲ دیدگاه

2 دیدگاه

  1. ابالفضل

    17 مهر 1397 at 7:54

    0

    کی گفته یه فیلم حتما باید پیام اخلاقی داشته باشه؟؟؟!!
    همه فیلم های موفق و یا پربیننده دنیا پیام اخلاقی دارن؟؟

    • نهال حق دوست

      نهال حق دوست

      22 مهر 1397 at 16:01

      0

      کاربر گرامی سینما یک رسانه دیداری شنیداری است رسانه هم وظیفه انتقال اطلاعات را بر عهده دارد پس چه بهتر که اطلاعاتی به مخاطب منتقل کند که در جهت آگاهی افزایی باشد.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برو بالا