سینمای جهان

تحلیل فیلم The Great Beauty زیبایی برتر به کارگردانی پائولو سورنتینو

تحلیل فیلم The Great Beauty زیبایی برتر به کارگردانی پائولو سورنتینو

زیبایی برتر The Great Beauty نام فیلمی به کارگردانی پائولو سورنتینو است که در ژانر کمدی درام در سال ۲۰۱۳ ساخته شده است. این فیلم با تهیه کنندگی ویولا پرستیر و موریل ساوزی محصول کشور ایتالیاست و در آن تونی سزویلو، کارلو وردن و سابرینا فریلی ایفای نقش می کنند.

زیبایی برتر The Great Beauty نام فیلمی به کارگردانی پائولو سورنتینو است که در ژانر کمدی درام در سال ۲۰۱۳ ساخته شده است. این فیلم با تهیه کنندگی ویولا پرستیر و موریل ساوزی محصول کشور ایتالیاست و در آن تونی سزویلو، کارلو وردن و سابرینا فریلی ایفای نقش می کنند. زیبایی عظیم برنده ی جایزه ی بهترین فیلم غیر انگلیسی زبان گلدن گلوب و اسکار شده است و علاوه بر این در جشنواره کن ۲۰۱۳ نخل طلا را از آن خود کرد و در جوایز فیلم اروپا برنده ی بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین بازیگری مرد و بهترین تدوین شده است. در ادامه با تحلیل فیلم The Great Beauty با نت نوشت همراه باشید.

فیلم The Great Beauty ؛ «هم سن و سالام جواب می دادن: دخترا! و من جواب می دادم: بوی خونه ی آدم های پیر.»

فیلم زیبایی برتر The Great Beauty درباره ی روزنامه نگار و نویسنده ای به نام جپ گامباردلاست در آستانه ی ۶۵ سالگی. ۶۵ ساله شدن به جپ حس پیری می دهد، حسی که از آن گریزان است چون هنوز به خیال خودش زندگی را کشف نکرده است و نمی داند زندگی چیست. او سال ها پیش یک کتاب منتشر کرده است و پس از آن دیگر چیزی ننوشته است ولی هنوز به اعتبار آن کتاب است که در محافل هنری و ادبی آمد و شد دارد و فرد قابل احترامی به شمار می آید. او خودش را در خوش گذرانی های لحظه ای غرق کرده است ولی به نظر نمی آید که از آن ها راضی باشد.
بیشتر بخوانید: تحلیل فیلم The Silence of the Lambs سکوت بره ها کاری از جاناتان دمی

او در شروع بیننده را متقاعد می کند که با دیگران متفاوت است. درحالی که همه همیشه دنبال جنس مخالف بوده اند او شیفته ی بوی خانه ی انسان های پیر بوده است. ولی حالا جپ از لحاظ عملی تفاوت زیادی با دیگران ندارد. او همیشه همه را به خاطر این تفاوت از خود پایین تر شمرده بود ولی حالا خود همان گونه است که آن ها بوده اند.

ما با یک انسان خوش پوش و جذاب و دارای نظرات فوق العاده و بسیار خوش مشرب و خوش صحبت با یک گذشته ی فوق العاده بی نظیر به نام جپ گامباردلا ملاقات می کنیم. او سالهاست که با تکیه بر شکوه و جلال پیشینه اش زندگی می کند ولی واقعیت این است که نمی تواند اثر جدیدی خلق کند. او قدرت ابتکار و تخیل خود را از دست داده است و این استعداد در مسیر روزمرگی و خوش گذرانی های پوچ و بی هدف تمام شده است.

به گونه ای جپ نماد رم است یا نماد هر چیز با گذشته ای با شکوه و حال خالی. تمام اعتبار جپ وابسته به رمانی است که مدت ها پیش نوشته بود و برای او موفقیتی افسانه ای رقم زد ولی حالا جپ چیزی برای ارائه ندارد ولی همچنان سر پاست. در واقع گذشته ی جپ برای او اعتبار می خرد همانطور که گذشته ی رم برای رم اعتبار می خرد.
بیشتر بخوانید: معرفی فیلم I Tonya من تونیا هستم ساخته کریگ گیلسپی ۲۰۱۷

تحلیل فیلم The Great Beauty زیبایی برتر به کارگردانی پائولو سورنتینو

تحلیل فیلم The Great Beauty زیبایی برتر به کارگردانی پائولو سورنتینو

فیلم زیبایی برتر The Great Beauty با صدای اپرا و نشان دادن چند توریست شروع می شود این را به عنوان یک دعوت از بیننده برای به مثال توریست همراه شدن با فیلم در رم باشد. تا کارگردان بتواند رم را به گونه ای دیگر به تصویر بکشد. اغلب سکانس های این فیلم شب رم را به ما نشان می دهد. خالی از روشنایی و ترافیک و مشغله های انسانی. کارگردان جریان ساده و روزمره ی زندگی را بدون تکاپوی روزانه اش به تصویر می کشد.

فیلم The Great Beauty یک سفر برای شناخت زندگی از نگاه جپ را آغاز می کند و ما مثل توریست با او همراه می شویم پیرزن ۱۰۴ ساله ای را می بینیم که ریشه ی درختان را می خورد یا به شکل نمادین ریشه ی زندگی را سر می کشد. گاهی زندگی به سفر تشبیه می شود و گاه یک خیال پردازی بزرگ که باید روی تخت دراز کشید و به صدای امواج آن گوش کرد.
بیشتر بخوانید: معرفی فیلم The Square کاری از روبن استلوند

هر سکانس فیلم The Great Beauty آینه ای است که یک چشم انداز زیبای بی انتها و خالی و البته با شکوه را بازتاب می کند. بازتابی است از زندگی و این فیلم در هر سکانس به ظرافت تمام جزئیات دقیق یک زندگی را کنار یکدیگر چیده است و در یک قاب به بیننده نشان می دهد. سکانس هایی که تنها به بازی راهبه ها با بچه ها اختصاص داده شده است و یک منظره ی زیبا زیر آفتاب را با صدای خنده ی بچه ها به تصویر می کشند، بیانگر خلوص و زیبایی زندگی با دقت در جزئیات است.

دیالوگ های این فیلم به شدت حساب شده اند. در عین ظرافت استحکام خاصی دارند و نقش اساسی ای ایفا می کنند. به عنوان مثال زمانی که جپ پس از مدت ها کلنجار با خودش و حس پیری ای که داشت بالاخره این احساس را به زبان می آورد: “حس پیری می کنم.” و پاسخ می شنود:” تو که دیگه جوون نیستی.” مخاطب را شوکه می کند و می خنداند. که چرا خودش تا به حال به این نکته فکر نکرده بوده است؟

در فیلم The Great Beauty ریتم مدام در حال تغییر است. کارگردان به خوبی می داند که ریتم آهسته می تواند تماشاگر را خسته کند برای همین با تماشاگر با ملاطفت بیشتری برخورد می کند و قسمت هایی با سرعت بسیار بالا مثل پارتی های شبانه را به آن تزریق می کند و به فیلم و مخاطبش انرژی می دهد.
بیشتر بخوانید: تحلیل فیلم Lady Bird کاری از گرتا گرویک ۲۰۱۷ “پشت سد بلوغ”

فیلم The Great Beauty نیم نگاهی هم به هنر می اندازد. به آنچه که هنر شناخته می شده است و آنچه حالا هنر نامیده می شود. به نظر می آید که کارگردان هنر جدید را زیاد نمی پسندد. در قسمتی جپ با یک زن هنرمند مصاحبه می کند که خودش را به در و دیوار می کوفته است و در قسمتی یک دختر بچه با جیغ و فریاد به دیواری رنگ می پاشد و رامونا که با این نوع هنر بی گانه است عصبی می شود و می گوید که یک کودک در حال گریه کردن است و این باید متوقف شود. این در حالی است که همگان محو او شده اند و به یک کودک عصبی و درمانده به چشم یک اثر هنری و یا یک هنرمند نگاه می کنند. پیش از این دیدیم که کودک خود تمایلی به این کار ندارد و ترجیح می دهد با دوستانش بازی کند. شاید همانطور که راهبه ها و کودکان با یکدیگر بازی می کردند.

آنچه از هنر و فضای هنری برای جپ باقی مانده است همین تظاهر ها و همین مهمانی های شبانه است. جمع های پر مدعی ای که خود جپ به وضوح از آن ها انتقاد می کند ولی خود را از آن ها جدا نمی کند. ولی جپ خود هنر و زندگی را در سقف اتاقش در پرش به یک خاطره از دوران نوجوانی اش می بیند و یا خنده ی کودکان و یا مراسم تدفین دوست صمیمی اش. او بیشتر به این چیزها علاقمند است ولی در چیزهای دیگری غرق شده است که مطلوب او نبوده است.

” هم سن و سالام جواب می دادن: دخترا! و من جواب می دادم: بوی خونه ی آدم های پیر.
سوال این بود که چه چیزی رو توی جهان از همه چیز بیشتر دوست داریم.”

رابی کالین منتقد مشهور انگلیسی این فیلم را هم تراز با فیلم های “زندگی شیرین” ساخته ی فدریکو فلینی و “رم، شهر بی دفاع” ساخته ی روبرتو روسلینی می داند.

به کانال تلگرام نت نوشت بپیوندید به صفحه اینستاگرام نت نوشت بپیوندید
برای درج دیدگاه کلیک کنید

پاسخی بگذاید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برو بالا