سینمای ایران

نقد فیلم چهارراه استانبول به کارگردانی مصطفی کیایی، پت و مت و پرگویی همیشگی کیایی

نقد فیلم چهارراه استانبول

چهارراه استانبول جدیدترین ساخته مصطفی کیایی در ادامه کارهای پیشینش مانند خط ویژه و بارکد قرار می گیرد. در این فیلم هم همانند قبلی ها به معضلات اقتصادی و نابرابری های آن پرداخته است. حتا کاراکترها و طرز رفتارشان نیز به مانند شخصیت های قبلی فیلم های کیایی است. در ادامه با نقد فیلم چهارراه استانبول با نت نوشت همراه باشید.

چهارراه استانبول جدیدترین ساخته مصطفی کیایی در ادامه کارهای پیشینش مانند خط ویژه و بارکد قرار می گیرد. در این فیلم هم همانند قبلی ها به معضلات اقتصادی و نابرابری های آن پرداخته است. حتا کاراکترها و طرز رفتارشان نیز به مانند شخصیت های قبلی فیلم های کیایی است. در ادامه با نقد فیلم چهارراه استانبول با نت نوشت همراه باشید.

نقد فیلم چهارراه استانبول ؛ پت و مت و پرگویی همیشگی کیایی

برای آغاز بررسی و نقد فیلم چهارراه استانبول باید گفت روند و ساختار کلی این اثر به سایر آثار کیایی شباهت زیادی دارد. آدم های پخمه و نادانی که می خواهند از راهی غیر از قانون و درست و منطقی، یک شبه صاحب پول کلانی بشوند و مشکلات زندگی شان را حل کنند. آدم هایی که اصولا به لحاظ اخلاقی معصوم اند و چاره ای جز این در قبال بی عدالتی های اقتصادی شخص پول دار مقابل شان که همیشه در شمایل گانگستر و هیولا ظاهر می شوند ندارند. این نگاه از وضعیت اقتصادی این چند سال اخیر می آید که اتفاقا در جشنواره ی امسال نیز موضوعی بود که در فیلم هایی چون شعله ور به کارگردانی حمید نعمت الله و کار کثیف ساخته خسرو معصومی به آن پرداخت شده بود.

بیشتر بخوانید: معرفی فیلم چهارراه استانبول ساخته‌ی مصطفی کیایی، به نام پلاسکو به کام کلیشه

 

در نقد فیلم چهارراه استانبول باید گفت که فیلم ادعا می کند که درباره حادثه پلاسکو ساخته شده است. گرچه این ادعایی است از اساس بی پایه. چرا که ساختمان پلاسکو در حاشیه داستان فیلم روایت می شود و محوریت داستان درباره بهمن (بهرام رادان) و احد (محسن کیایی) است که پت و مت گونه، درست مثل شخصیت هایشان در فیلم پیشین “کیایی” به نام “بارکد” میخواهند خود را به هر قیمتی که شده از وضع بد اقتصادی شان برهانند و در این راه از دزدی و دروغ گویی و فرار نیز پرهیز نمی کنند.

گرچه می توان گفت حادثه ساختمان پلاسکو بهانه ای می شود برای ایجاد برخی گره های دراماتیک داستانی اما چندان به چگونگی وقوع این فاجعه، اثرات ناشی از آن و… نمی پردازد. چرا که این واقعه ی دلخراش خود به تنهایی پتانسیل دراماتیک را دارد که می تواند دست مایه داستان بسیاری از فیلم ها شود که شاید در آینده ساخته شوند. پس اینکه “چهارراه استانبول” را بتوانیم فیلمی درباره ی ساختمان پلاسکو بدانیم، ادعای گزافی است.

بیشتر بخوانید: نقد فیلم بمب، یک عاشقانه کاری از پیمان معادی

نکته ای که فیلم از آن رنج می برد و نباید در نقد فیلم چهارراه استانبول از قلم بیفتد، یک دست نبودن لحن اش می باشد. بدین منظور که نمی توان فیلم را در هیچ دسته ای از جمله طنز اجتماعی و یا حتا درام اجتماعی قرار داد. در جاهایی جدی و دراماتیک و حتا تعقیب و گریزی می شود و در برخی سکانس ها طنازی می کند که البته حرکت چندان درستی هم در چنین موقعیت نمایشی نیست. چرا که وقتی داستان دردناک پلاسکو در حاشیه روایت می شود، دلیلی بر گرفتن خنده از تماشاچی به هر قیمت در حین نمایش نمی باشد. نمونه بارزش را می توان در کات زدن این دو نما به یکدیگر مشاهده کرد: پلاسکو فرو میریزد کات به نمایی که دختری روی موزیکی می رقصد. این اوج بی احترامی به آن واقعه و داغ دیدگان آن حادثه است.

فیلم حتی به آتش نشان ها هم چندان نپرداخته که حالا به عنوان پوستر از آن بهره می جوید. صرف اینکه بازیگر شاخصی را (مهدی پاکدل) در نقش آتش نشان قرار دهیم و چند نمای احساسی از او بگیریم، نمی توانیم چنین ادعایی را داشته باشیم که فیلم به آتش نشان ها هم پرداخته، چنان که از پوستر فیلم برمی آید.

بیشتر بخوانید: تحلیل فیلم اتاق تاریک کاری از سید روح الله حجازی؛ یک داستان مردانه

فیلم های “کیایی” از تعدد شخصیت هایش رنج می برند. شخصیت هایی که چندان شکل نمی گیرند و در حد تیپ باقی می مانند. همچنین از تعدد موضوع هم فیلم دچار رنجش می شود. اتفاقی که در دیگر فیلم های او از “خط ویژه” و “عصر یخبندان” و “بارکد” و همین “چهارراه استانبول” نیز رخ می دهند. فیلم های “کیایی” مجموعه ای است از انواع مشکلات اجتماعی، اقتصادی، زناشویی و… که در همه ی فیلم هایش به آن ها پرداخته است. و همین باعث می شود که پردازش هر کدام از این مسائل در سطح اولیه باقی بمانند و پخته نشوند.

“مصطفی کیایی” از “عصر یخبندان” تا همین فیلم اخیر به دلیل تکرار بازیگرانی چون “بهرام رادان“، “سحر دولت شاهی” و “محسن کیایی” حتا به لحاظ بصری و کاراکتری نیز خود را تکرار می کند بنابراین “چهارراه استانبول” در کارنامه ی وی نه تنها قدمی رو به جلو محسوب نمی شود، بلکه درجا زدن و حتا عقب گرد کارگردان را نشان می دهد.

نقد فیلم چهارراه استانبول

نقد فیلم چهارراه استانبول

۱ دیدگاه

یک دیدگاه

  1. احمد

    20 آذر 1397 at 9:53

    0

    فوق العاده عالی بود، مطالب سایتتون بسیار کاربردی هست. موفق باشید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برو بالا