سینمای ایران

تحلیل فیلم تنگه ابوقریب به کارگردانی بهرام توکلی ، به نام گل سرهای خونی

تحلیل فیلم تنگه ابوقریب

فیلم تنگه ابوقریب هفتمین ساخته بهرام توکلی چندان شباهتی به آثار پیشین او ندارد. گرچه می توان رد پای او را به ویژه در اوایل فیلم و سکانس معرفی اردوگاه رزمندگان مشاهده کرد و اصرارش بر نمایش جزئیات روی دیوارها و فضا که به نوعی مولفه ی آثارش شده است را ردیابی کرد. به یاد بیاوریم تیتراژ به یادماندنی دو فیلم بسیار خوبش به نام های اینجا بدون من و آسمان زرد کم عمق را که نماهایی چند از جزئیات لوکیشن اعم از دیوار ها و وسایل بود. در ادامه با تحلیل فیلم تنگه ابوقریب با نت نوشت همراه باشید.

فیلم تنگه ابوقریب هفتمین ساخته بهرام توکلی چندان شباهتی به آثار پیشین او ندارد. گرچه می توان رد پای او را به ویژه در اوایل فیلم و سکانس معرفی اردوگاه رزمندگان مشاهده کرد و اصرارش بر نمایش جزئیات روی دیوارها و فضا که به نوعی مولفه ی آثارش شده است را ردیابی کرد. به یاد بیاوریم تیتراژ به یادماندنی دو فیلم بسیار خوبش به نام های اینجا بدون من و آسمان زرد کم عمق را که نماهایی چند از جزئیات لوکیشن اعم از دیوار ها و وسایل بود. در ادامه با تحلیل فیلم تنگه ابوقریب با نت نوشت همراه باشید.

تحلیل فیلم تنگه ابوقریب , به نام گل سرهای خونی

برای شروع تحلیل فیلم تنگه ابوقریب باید اعتراف کنیم که اصولا بسیاری از فیلم های ایرانی سکانس افتتاحیه ی گیرا و درستی ندارند و ناگهان و بدون مقدمه وارد اصل داستان می شوند. این مشکل در سکانس اختتامیه فیلم ها نیز دیده می شود. امتیاز تنگه ابوقریب و کلا فیلم های “بهرام توکلی” توجه ویژه اش به این دو سکانس اساسی فیلم می باشد. در سکانس افتتاحیه تنگه ابوقریب با چرخشی ۱۸۰ درجه علاوه بر آنکه آشنایی کلی با لوکیشن پیدا می کنیم، آرام آرام به شخصیت های اصلی داستان نزدیک می شویم و تا انتها با آن ها پیش می رویم. در مورد سکانس اختتامیه نیز همین اتفاق می افتد. تمام شدن درگیری ایران و عراق در تنگه و بازگشت رزمندگان. که در نمایی نمادین تنها کسی که به نسبت سالم از آن گروه بر می گردد پسر نوجوان و عکاسی است به نام علی (مهدی قربانی). کسی که با اینکه دوربینش در همان ابتدا خراب می شود، می تواند راوی و شاهد زنده ی جنگ باشد.

بیشتر بخوانید: معرفی فیلم تنگه ابوقریب از بهرام توکلی ؛ اکشنی از انفجار و خاک و خاکریز

در ادامه تحلیل فیلم تنگه ابوقریب باید گفت که از امتیاز های دیگر فیلم کارگردانی دقیق و حساب شده ی “بهرام توکلی” است. که تنها با نمایش چند نما، بدون موسیقی ملموس و یا اکت عجیب بازیگران و یا نمای نمایشی خاصی می تواند احساسات مخاطب را در اختیار بگیرد و او را بر صندلی های سالن سینما میخکوب کند. این اتفاق از ابتدا تا انتهای فیلم رخ می دهد و در همین نماهاست که پیام ضد جنگ و صلح آمیز فیلم داده می شود. به یاد بیاوریم نماهای زنان و کودکان و مردان جنگ زده و صورت های خونی و خسته و متحیرشان را، و یا نمای ساده و در عین حال شکوهمندی که در آن علی که هنگامه ی استفاده از نوجوانی اش است با ماسک ضد شیمیایی روی تابی چوبی می نشیند. پس زمینه تک درختی است در دل شب. که آن نما را شبیه به نقاشی ها مینیاتور کرده است و پارادوکس موجود در آن، زشتی جنگ را به رخ می کشد. البته که چنین ایده هایی بدون فیلمبرداری درست و سنجیده ی “حمید خضوعی ابیانه” نمی توانستند آن قدر که باید به بار بنشینند.

بیشتر بخوانید: نقد فیلم عصبانی نیستم ساخته‌ی رضا درمیشیان، عصبانی هستم

پلان سکانس ها و دوربین روی دست علاوه بر آنکه به مستند نمایی اثر تقویت بخشیده، روایت را روان کرده است که البته بخش زیادی از آن را مرهون تدوین شیوا و درست “میثم مولایی” می باشد. که با وجود آنکه فیلم خط داستانی قابل تعریفی ندارد اما آن قدر شیوا و سلیس سخن می گوید که مخاطب را تا انتها همراه تنگه کند. همچنین به یکدستی لحن فیلم نیز کمک کرده است. ترکیب نماها نیز به درستی و روانی انجام گرفته است. در برخی جاها دود ناشی از جنگ، این ترکیب بندی را اثر می بخشد و در جاهای دیگر، ترکیب دو نمای قرینه به یکدیگر این پیوند روان را به وجود می آورند. همچنین موسیقی به اندازه و به جای “حامد ثابت” روی ترکیب این تصاویر، اثر را ماندنی تر کرده است.

“تنگه ابوقریب” با وجود آنکه از ماجرایی تلخ و غمگین پرده برمی دارد، اما آن قدر باهوش است که تماشاگر را درگیر احساسات صرف نکند و در نماهایی به اندازه و به جا کمی لبخند و نه خنده بر لبش ایجاد می کند و مجالی برای تنفس به او می دهد. رنگ خاکی فیلم نیز بسیار آن را به فضای جبهه و جنگ نزدیک کرده است. از دیگر ویژگی های فیلم، بازی بازیگرانش می باشد که به ویژه جلوه ی دیگری از بازی های “امیر جدیدی” و “جواد عزتی” را به نمایش می گذارد. “بهرام توکلی” با ساختن “تنگه ابوقریب” ثابت می کند که کارگردان کاربلدی است و می تواند در ژانر و موضوعی که پیش تر از آن رویش کار نکرده و فضایی کاملا متفاوت با دیگر آثارش دارد سربلند بیرون بیایید.

بیشتر بخوانید: تحلیل فیلم اتاق تاریک کاری از سید روح الله حجازی؛ یک داستان مردانه

تحلیل فیلم تنگه ابوقریب

تحلیل فیلم تنگه ابوقریب

بیشتر بخوانید: نقد فیلم دارکوب به کارگردانی بهروز شعیبی ، پرسش هایی که بی پاسخ می مانند!

بیشتر بخوانید: بررسی و تحلیل فیلم لانتوری ساخته‌ی رضا درمیشیان، قشر تحقیر شده و پایین دست

به کانال تلگرام نت نوشت بپیوندیدبه صفحه اینستاگرام نت نوشت بپیوندید
برای درج دیدگاه کلیک کنید

پاسخی بگذاید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برو بالا